Czym jest trudność kopania?

Trudność wydobycia to wartość liczbowa zapisana w nagłówku każdego bloku Kaspa. Określa minimalny cel hasha, jaki musi spełnić poprawny blok. Wyższa trudność oznacza, że górnicy muszą średnio wykonać więcej operacji haszujących, zanim znajdą poprawny blok. W systemie proof-of-work kHeavyHash trudność jest głównym mechanizmem regulacji tempa produkcji bloków: utrzymuje je blisko celu 1 sekundy niezależnie od tego, ile hashrate dołącza do sieci albo ją opuszcza.

W odróżnieniu od Bitcoina, który dostosowuje trudność co 2,016 bloków (około dwóch tygodni), Kaspa dostosowuje trudność w każdym bloku. Algorytm dostosowania trudności na blok (DAA) korzysta z okna ostatnich znaczników czasu bloków i ich trudności, aby wyliczyć kolejny cel. Efekt to bardzo szybki system: gdy wchodzą nowe układy ASIC albo duża farma wydobywcza schodzi z sieci, Kaspa dostosowuje się w ciągu sekund, zamiast znosić dni nienormalnie szybkich albo wolnych bloków.

Architektura BlockDAG dodaje kolejny wymiar. Ponieważ wiele bloków może być wydobywanych równolegle na różnych poziomach DAG, trudność musi uwzględniać łączne tempo produkcji bloków wszystkich równoczesnych górników. Protokół konsensusu GhostDAG zapewnia deterministyczne uporządkowanie bloków równoległych, a DAA bierze tę wielołańcuchową rzeczywistość pod uwagę przy wyliczaniu korekt.

Jak korzystać z tych danych

Trudność jest bezpośrednim przybliżeniem popytu na hashrate sieci. Gdy trudność stale rośnie, znaczy to, że więcej górników konkuruje o nagrody blokowe: zwykle dlatego, że wydobycie jest opłacalne przy bieżących cenach, pojawił się nowy sprzęt (seria Bitmain KS, modele IceRiver) albo spadły koszty energii w głównych regionach wydobywczych. Trwały wzrost trudności sygnalizuje zdrową, rosnącą sieć z silnymi bodźcami ekonomicznymi.

Nagłe spadki trudności wskazują na kapitulację górników: operatorzy wyłączają maszyny, bo przychód nie pokrywa już kosztów. Może się tak zdarzyć po krachach cenowych, po halvingach emisji obcinających nagrody blokowe albo przy zdarzeniach regionalnych, takich jak skoki cen energii czy zaostrzenie regulacji. Rozbieżności między ceną a trudnością bywają wczesnym sygnałem. Jeśli cena rośnie, a trudność stoi w miejscu, górnicy mogą nie ufać rajdowi. Jeśli trudność rośnie przy stagnacji ceny, górnicy ustawiają się pod oczekiwany wzrost.

Trendy trudności warto porównać z wykresem hashrate na osobnej stronie hashrate. Hashrate jest wyprowadzany z trudności, ale obie metryki służą innym celom analitycznym: trudność to surowy pomiar on-chain, a hashrate to szacowana moc obliczeniowa. Trudność lepiej opisuje mechanikę protokołu i ekonomię górników, a hashrate jest bardziej intuicyjny przy ocenie bezpieczeństwa sieci.

Jak to liczymy

Wartość trudności jest odczytywana wprost z nagłówka każdego bloku, tak jak przechowuje ją węzeł Kaspa. System analityczny próbkuje trudność w regularnych odstępach, czytając najnowsze bloki z sieci i zapisując cel trudności. Ponieważ Kaspa produkuje około jednego bloku na sekundę, dane mają znacznie wyższą rozdzielczość niż przy blokach Bitcoina co około 10 minut.

DAA na blok bada okno ostatnich znaczników czasu bloków i porównuje rzeczywiste tempo produkcji bloków z tempem docelowym. Jeśli bloki przychodzą szybciej, niż oczekiwano (za dużo hashrate), trudność rośnie. Jeśli bloki są wolniejsze (za mało hashrate), trudność maleje. Korekta jest ograniczona, aby zapobiec skrajnym wahaniom wynikającym z manipulacji znacznikami czasu albo podziałów sieci.

W DAG Kaspa „ostatnie bloki” obejmują bloki na wielu poziomach DAG, a nie tylko pojedynczy wierzchołek łańcucha. Dzięki temu DAA widzi pełną szerokość aktywności wydobywczej i wylicza dokładniejsze korekty trudności niż systemy jednowłańcuchowe, które obserwują tylko czasy bloków własnego wierzchołka.